Zamandan çaldıklarım...

Bukowski

2012-01-29T02:01:00.002+02:00

Buko buko buko!

Ne diyeyim senin hakkında bilmiyorum orospu çocuğu,

Resmini her gördüğümde

Ana avrat küfredesim geliyor.

Ama bir yandan

Sana karşı boynumu eğmekten geri kalmıyorum

Nedir bu ikilem

Bu çelişki!

Bir yandan başardıkların için mutluluk

Bir yandan ise acı duyuyorum

Az önce şişeninin dibine vurdum

Ve karşıma çıktın gene

İyi şeyleri kendimde

Kötüleri ise senden biliyorum

Sokayım Marksist diyalektiğe diyerek

Biramı yudumluyorum.

Gerçeklerden kaçmadan

Sana sığanarak…

Yıldızım...

2012-01-29T01:19:00.004+02:00

Aşkımlayım.

Cidden.

Rahat, huzurlu ve kendimden emin bir şekilde.

O karşı koltukta oturuyor.

Ben ise onu izliyorum.

Bir yıldıza bakar gibiyim.

20X80’lik konus dürbünüm anlamsız kalıyor.

İhtiyacım yok o parlaklığı görmek için.

Çıplak gözlerimle karşımda.

Büyülenmişim.

Mutluyum.

Bir şişe J&B artı bir kutu bira.

Ben gene benim.

O ise bir yıldız.

Bir fark var.

Sadece görüp izlemiyorum.

Ulaşabiliyorum.

Benim o, o benim…

La Belle Vie!

2009-05-26T00:41:00.004+03:00

Yine bir akşamın geçi.
Kafam iyi ve aynaya bakıyorum.
Boynumda atan damarı görüyorum.
Sanki ilk defa fark ediyormuş gibi
Şaşırıyorum.
Kendimi kaptırmışım tinsel olgulara.
Uzun zamandan beri ilk kez canlı bir organizma olduğumu hatırlıyorum.
Gerçek ile hayal arasında
Nargilemden çıkan duman gibi
Bir gün kayıplara karışacağımı hissediyorum.
Yaşıyordum işte.
Atan damar bunun en büyük kanıtıydı.
Şimdilik.
Zevk alsam da acı çeksem de bir şekilde akıyordu
Hayat içime.
Bu komedinin içinde
La Belle Vie’yi dinliyordum.
Anlamsızlık ve önemsizlik içinde…

Bazen

2009-01-27T01:39:00.000+02:00

Bazen
Beyoğlu’ndaki otelde olmak istiyorum.
Bir şişe şarap ve Fransızca parçaların içinde yitip gitmek için.
Bazen
Kızılımın yanında olmak istiyorum.
Onun sıcaklığının içinde erimek için.
Bazen
Var oluşumun amacını düşünmeden
Sadece ben olmak istiyorum.
Ama
Benlik kendi başına bir anlam ifade etmiyorsa!
Her şey göreceliyse
Basitçe
Kendi düşüncemizin bir anlamı yoksa
Başkalarının düşüncelerine göre bir konum işgal ediyorsak!
Ya da edemiyorsak…
Bazen
Tek bir tanrının olduğu
Bu evrenin dışında bir yerde olmak istiyorum.
Hiç kimsenin algılayamayacağı,
Fizik kurallarının yok sayıldığı bir noktada.
Sadece kendim olabilmek için.

Hatıra

2008-09-12T02:00:00.000+03:00

Yine bir eylül günü
Usum kırık,
Umudum sararmış bir halde.
Güneş her zamanki gibi,
Görüp de ulaşamayacağın bir mesafede.
Sıcaklığına ihtiyacım var.
Ama ısıtmıyor.
Tekilaya sığınıyorum.
Hatırlıyorum.
Ayrılırken
Kızılımın kolumu sıkışı geliyor aklıma.
Bir bebeğin annesinin parmağını sıkar gibi,
Candan ve sıcak bir şekilde.
Ürkütmekten korkuyorum onu.
Yoksa çoktan o harikulade dudaklarına asılmıştım.
Hayvani duygularımı törpülemeye çalışıyorum.
Bu sefer kızılımı parçalamak istemiyorum.
Diğerlerine yaptığım gibi…
Anlam katmaya çalışıyorum
Onunla geçirdiğim her ana.
İleride içmeye değecek daha çok hatıram olsun diye…

Fragman

2008-08-26T21:11:00.000+03:00

Güneşin batışı
Hiç bu kadar yalnız hissettirmemişti bana.
Denizin üzerindeki yansıması bile
Ne kadar parçalandığının göstergesiydi.
Ben de parçalanıyordum.
Fiziksel olarak fena değildim.
Ama duygusal olarak hala dipteydim.
Geçmişte tıkılıp kalmıştım.
Aşmak zordu benim için.
Çaba sarf etmiyordum.
Zamanında bir film izlemiştim.
Tamamen kızıl bir dünyada geçen.
Mutlu bir hikayeyle başlayıp
Kahramanın sevdiğine ulaşamadığı
Filmin sonunda hüznün boy gösterdiği
İzlemesi zevkli ama yaşaması acı bir filmdi.
Çok düşündüm.
Bizim filmlerden farklı olmamız lazımdı.
Hayat bir kurgu olamazdı.
Ama ya Tanrı bu evrendeki en büyük yönetmense!
O zaman rolümüzün hakkını verip
Acı çekmeye devam etmeliydik.

Şişemin yarısı, gerçekliğin tamamı - 2

2008-08-14T01:29:00.000+03:00

Yapamıyordum.
Bu kadar düzensiz ve belirsiz bir hayatın içindeyken
Bir şeylere ulaşmak ve ona sahip olmak imkansızdı.
Ve
Umutsuzluğum her geçen gün artarken
Yalnızlığım
Evren gibi genişlerken
Tutunabilmek için bir güce veya referans noktasına ihtiyacım vardı.
Şişemin yarısı gerçekliğin tamamıydı.
Evrenin dışına çıkmak, cehennemin kapısında olmak, normal veya herkesten ve her şeyden uzakta olabilmek için.
Çok kısa bir süre için.
Aynı hayat gibi…

Yanılsama

2008-08-06T01:01:00.001+03:00

Her şey bir yanılsamadan ibaretti.
Fark etmemiz uzun zaman alıyordu bu yanılsamaları.
Ama fark ediyorduk bir şekilde.
Birisini saçmalayacak şekilde seviyorsan buna aşk deniliyordu.
Geçiciydi.
Birisini saçmalayacak şekilde severken kaybedersen buna sonsuz aşk deniliyordu.
Kalıcı bir yanılsamaydı.
Kaybetmezsen sıradanlaşan,
Kaybedersen ilahlaşan
Boktan bir yanılsamaydı ikisi de.

Bu mudur?

2008-07-02T00:07:00.001+03:00

“Is this love?” diye haykırıyordu Bob.
O da benim gibiydi.
Sorguluyordu.
Ama iş işten geçip,
Yalnız ve dipteyken,
Yüreğinde bir sızı,
Zaman zaman
Zaman yolculuğu yaparken,
Yüzünde rüzgarın öpüşüyle,
Şişelere tutunmaya çalışırken
farkına varmıştı.
“This is love!”

Sarhoş olmak için güzel bir gece daha!

2008-05-29T22:39:00.000+03:00

Sarhoş olmak için güzel bir gece daha
Önce bir müzik açarsın
Piazzola’dan veya Aznavour’dan
Gözlerini kapatırsın dinlerken
Rahat koltuğuna otururken
ama
Hiçbir şey gelmez gözlerinin önüne…
çünkü
Bir günü daha anlamsız bir şekilde heba etmişsindir.
Acı bir şekilde farkına varırsın.
biraz
Daha votkaya sarılırsın.
Yavaş yavaş ayılmaya başlarsın
çünkü
İçtikçe ayılır insan.
Aynı anda hem geçmişi hem de geleceği düşünüyorsundur artık
Mahvettiğin hayatları ve hayatını
Mahvedebileceğin hayatını ve hayatları…
Huzursuz olursun.
Artık düşünmek istemiyorsundur
Şişeyi bitirirsin
Sonra sıradakini...

Gölge

2008-05-23T22:24:00.001+03:00

Bendim o duvarın arkasındaki gölge
Dikkat çekmeyen ve sıradan görünmeye çalışan
bazen silik bazen koyu,
zamanı geldiğinde yok olabilen,
mutluyken acı çeken
acı içindeyken mutlu görünen,
hayatta bir çırak iken
usta gibi davranabilen
katıksız saçmalığın içindeyken
hep normal görünmeye çalışan,
kara delikten kurtulmaya çalışan
bir kozmonot misali…

Martı

2008-04-15T01:11:00.000+03:00

Bir martı uçuyor
Yeşil ve mavinin üzerinden
Çok sakin ve mutlu bir uçuşu var
Özlem duyuyorum o an ona.
Bir pike yaparak kayboluyor dağların arasından.
Gözüme bir karaltı takılıyor
Dallamanın biri o iğrenç vücuduyla güneşimi kesiyor,
Düşüncelerimi darmadağın edip,
huzurumu kaçırıyor.
Dayanamayıp içkimi dipliyorum.
Gözlerimi kapıyorum ve martıyı düşünüyorum.
İmreniyorum o martıya
Bir pike yaparak kaybolmak için

Anlamsız bir hüzün

2008-04-09T01:09:00.000+03:00

Yaşamın sırlarını bilseydik
Ne boktan bir hayat olurdu tahmin bile edemiyorum.
Rus ruleti oynar gibi anlamsızlık içinde olmasaydık,
Ne anlamı kalırdı bir tren istasyonunda
Camdan geçen ışınların çiçeklerin üzerindeki görüntüsünün
Bizde uyandırdığı evrenin sahteliği ve gerçekliği hakkındaki düşüncelerin.
Veya sonbaharda bir öğle vakti sararıp yere düşmüş yaprakların içimizde uyandırdığı hüzünün…
Ya da bitmiş bir sevginin arkasından hayata acı acı gülümsemenin bizde yarattığı zevkin.
Hiç birinin bir anlamı olmazdı.
Bu boktan yazı gibi…

Sakat bir sevgi..

2008-04-05T01:33:00.004+03:00

Kızgındım.
Yaptığı aymazlıklar öfkemi kabartmaktan başka bir işe yaramıyordu.
Duymak, görmek ve hissetmek istemiyordum.
O kızıl saçlarıyla karşıma her çıkışında içimdeki kızgınlık iyiden iyiye artıyordu.
Dayanılmaz olmuştu ikiyüzlülüğü.
Durum aşk olayı değildi.
Sakat bir sevgiden ibaretti her şey.
Başkalarının yardımıyla tekerlikli sandalyede hareket edebilecek
Boktan bir durumdaydı.
Siktiğimin birasını yudumlarken,
Yaşadığım her şeyin içtiğim bira gibi hayatımdan bir atık olarak
Çıkmasından başka bir dilemiyordum.
Her zamanki gibi…
Ve biramdan son yudumu aldıktan sonra,
Kutuyu sol elimle sıkarak anlamsız bir şekle sokarken,
Hayatı da yamultmuş olmanın basit bir yanılsamasıyla
soyut bir Dünya’ ya yol alıyordum.

Yavan

2008-03-13T23:34:00.000+02:00

İçimdeki boşluk her gün biraz daha büyüyordu.
Bir kara delik gibi…
Her şey anlamsız bir hale geliyordu.
Koltuğumda oturup biramı diplerken
Pencereden dışarı bakıyorum.
Sabah güneşi ve tan kızıllığının arasında bir fark
Olmadığını fark ediyorum.
Birbirini izleyen ardışık sayılar gibiydiler.
Artık sadece sıralanıyorlardı.
Hayat gitgide yavan bir hale geliyordu.
Var olmanın acısını çekiyordum.
Bir gün bir şeylere anlam katabilme umuduyla
Mücadeleye devam kararı veriyorum.
Anlamsız bir şekilde.

Zamandan çalmak

2008-02-15T23:54:00.003+02:00

Zamandan çalmak ne kadarda zordur.
Her şeyden önce onda çalmaya değecek bir şey olmalıdır.
Ve siz onu buluna kadar zaman sizi Arsen Lupen gibi soyup soğana çevirmiştir bile.
Farkında değilsinizdir.
Her yeni doğan günde bu sefer işlerin farklı gitmesini dilersiniz
Bu sefillik içinde tükenmeye yaklaşırken.
Birden uzay-zamanda öyle bir noktaya gelirsiniz ki
Zamanı siktir edip artık uzayla yaşamaya başlarsınız.
Zamansız bir durumdur bu.
Her an yaşayabilirsiniz…

Son kadeh.

2008-01-25T19:50:00.000+02:00

Kalbur üstü düşünceler vardı aklımda
Belirsizlik dizboyu…
Bataklığa saplanmış bir antilop gibiydim
Hangi yöne gideceğime bir türlü karar veremiyordum.
Şişemin son kadehini içiyordum.
Son kadeh deyip geçmeyin
Kolay değil o kadehi içmek.
En azından benim içim
Sancılı oluyordu her şey.
Her kadehte hayatımdaki bir problemi çözüyordum sanki.
Son kadeh her zaman büyük vuruş içindi ama.
Son kadehi içtim ve rahatladığımı hissettim gene.
Neyi çözdüğümü bilmeden…

Alabora...

2007-12-18T00:10:00.000+02:00

Bodrum katında bir pencereden sızan ışık hüzmesi gibiydi,
Yırtıyordu karanlığı
Ama önümü değil sadece hedefimi gösteriyordu
Tutunmak istiyordum o ışığa
Olmuyordu.
Sonra bir hayale sarıldığımı fark ettim.
Gökkuşağına ulaşmaya çalışan çocukların yaptığı gibi haybeden bir işti yaptığım.
Hedefimi siktir edip önüme bakmaya karar verdim.
Rüzgarı ve rotası olmayan bir gemiydim artık.
Sadece alabora olmamaya çalışıyordum.

Jenerik

2007-12-15T00:19:00.000+02:00

Siyah beyaz görünüyordu her şey
Eski bir filmin jeneriği gibi
Görüntüler durmadan akıyordu
Zincirini kırmış vahşi bir hayvanın hiddetiyle sarsıyordu zaman.
Öç alırcasına
Yaptığım hataları, pişmanlıkları yüzüme vuruyordu.
Elimden bir şey gelmezdi artık.
Mutsuzluğumdan mutluydum.
Makul değildim.
Ta ki bilinmeyen bir zamanda,
Tekrar bir oyuncu olana kadar…

Karanlıktan hoşlananlar.

2007-11-28T23:07:00.000+02:00

Büyük bir ruhsal bunalım geçiriyorlardı.
Bazıları işini, bazıları sevgilisini, bazıları da ruhunu kaybetmişti.
Çok şey kaybetmişlerdi!
Bir çoğunun hayatla hesaplaşması gerekiyordu.
Yapabilirlerse.
Yenilgilerinin görünmesini istemezlerdi, çünkü hala bir parça gururları vardı
Genelde bir barın en kuytu köşesinde veya izbe bir yerinde takılırlardı.
Karanlıkta, siyahlar içerisinde
Yeryüzünün tüm dogmalarına karşı
Başkaldırmak, isyan etmek ve tekrar savaşabilmek için içiyorlardı.
Kendilerine bir amaç bulmuşlardı en sonunda.
Ama bilmedikleri şey her zaman kaybedecekleri bir savaştı bu.

Bir ben var bir de benliğim.

2007-11-18T21:06:00.000+02:00

Bir ben var bir de benliğim.
Gerçek ve hayal arasında.
Bazen ben bazen de benliğim baskın çıkıyor
İyiyle kötü arasında.
Üçüncü şahıslarda karar veremiyor
Doğru ile yanlış arasında.
Boş bir hayat yaşıyoruz
Sevgi ve nefret arasında.

Bir nehir gibi...

2007-10-26T22:49:00.000+03:00

Akabilmeliydi insan.
Bir nehir gibi.
Bazı zamanlar geniş olmalıydı bazen de dar,
Bazen dağın en tepesinden akmalıydı bazen de dibinden
Bazen kirli akmalıydı bazen de temiz
Bazen coşkulu bazen de dingin
Ama hep hareketli olmalıydı
Hayatta var olabilmek için.

Nakavt.

2007-10-10T22:45:00.000+03:00

Soluk renkler ama baskın bir sarı,
Bulanık ama derin düşünceler,
Acı ama minnet ve sevgiyle andığımız anılar,
Rakı ve balık muhabbetleriyle geçen akşamlar,
Hasat dönemi gibi bir hesap dönemi,
Yaptığımız yanlışlar, yapmamız gereken doğrular,
Unutulmaz bir kızıl, utanmaz bir yüz,
Benim ve egolarımın karşılıklı yumruklaşması
Isıtmayan ama aydınlatan bir hakemin bakışı,
Orospu zamanın sonraki raundu göstermesi,
Ayağa kalkmak için birkaç bira içişim,
Nakavt olmak için çok güzel bir güz akşamı.

içiyorum...

2007-09-05T00:24:00.001+03:00

İçiyorum
Hem de delicesine
Zihnim hiç olmadığı kadar daha berrak
Yalnızlık acı mıdır?
Düşünmeye çalışıyorum
Dakikalar geçiyor
Karara varıyorum.
Her ikisi de acı!
Kaybettiklerim ve kazanamadıklarım…

Siktir et...

2007-09-04T23:22:00.000+03:00

Hepimizin bir devri ve de zamanı vardı.
Bazen 1 dakika, bazen 1 gün, bazense1 yıl
Hayatı yakaladığımız sürelerdi bunlar.
Bazıları yükselişimizi bazıları da çöküşümüzü temsil ediyordu.
Fark etmiyordu aslında.
Aynı duyguları hissediyorduk.
Acıyı, neşeyi, hüznü, güzelliği…
Bu anlarda var olduğumuzu hissediyorduk.
Riskli bir hayattaydık.
Kısa bir süre mutlu olabiliyorduk.
Uzun bir süre de mutsuz.
Sadece vakit öldürüyorduk sanırsam.
Ya da vakit bizi öldürüyordu.

Arayış

2007-08-29T01:07:00.000+03:00

Kızıl, kumral veya sarışın
Hepsinin ayrı bir güzelliği ve sıcaklığı vardı.
Çok güzel günler ve geceler geçirdim onlarla.
Onlar da aynı duyguyu hissediyordu.
Sanırım.
Ama hiçbiri tamamlayamadı beni.
Her uyanışımda farklı bir şeyi aradım.
Benim olanı.
Ama olmadı.
Bulamadım hiçbir zaman onlarda aradığımı.
Eksik hissediyordum kendimi.
Susuz bir ağaç gibiydim.
Gölgesi olmayan.

Bir parça huzur...

2007-08-09T23:44:00.000+03:00

Hepimizin isteğiydi.
Bir parça huzur.
Ama imkansızı istediğimizin farkında değildik.
Bu kadar değişkenliğin ve kaypaklığın içinde
Huzur aramak!
Samanlıkta iğne aramak gibiydi
Belki bulurduk, belki de bulamazdık
Sonuçta budalacaydı.
Ama hepimiz budala değil miydik bu yaşamda?

Sevmek.

2007-08-02T01:01:00.000+03:00

“Sevmek “ demişti.
“Kolay bir şey.
Her şeyi sevebilirsin bu hayatta.
Ama bir şeyi daha çok seversin.
İşte özel olan buydu” dedi.
İnanmıştım.
Şimdi ben de seviyordum.
Ama onu değil.

Mutsuzdum...

2007-07-31T01:08:00.000+03:00

Bir çok kişinin kalbini kırmıştım.
Onlar da benimkini.
Ama önemsediğim şeyler insanlar değildi.
Değer yargılarımdı.
Ya da onlardan geri kalanlardı.
Bir insanın değer yargıları çevresiyle ve doğayla olan ilişkileri düzenliyordu.
Benimkiler sadece beni düzenliyordu.
Bencildim. Aynı hayat gibi…
Ne zaman ne yapacağım belli olmuyordu.
Aynı kader gibi.
Mutsuzdum.
Herkes gibi.

Elastik bitiş çizgisi.

2007-07-29T00:48:00.000+03:00

Nasıl düşmüştüm bu duruma! Anlam veremiyordum. Her şeyi doğru yapmıştım. Sanırım. Ama olmamıştı. Bu boşluğa düşmekten kendimi kurtaramamıştım. Belki de kazanmamın mümkün olmadığı bir savaşa girişmiştim. Bilemiyorum. Ama bana kazanabilirim gibi gelmişti. Keşke birazcık daha çaba gösterseydim… Bir yarıştaymış gibi bitiş çizgisine uzansaydım. Son hamlemi yapsaydım. Yok olmazdı gene. Gecenin bu saatinde altılık paket birayı devirdikten sonra fark ediyordum. Bitiş çizgisini geçmem imkânsızdı. Çünkü bitiş çizgisi elastikti! Ben bitiş çizgisini geçmeye çalışırken o bitirmem gereken mesafeyi daha çok uzatıyordu. Bir türlü onu koparıp yarışı bitiremiyordum. Sabrım tükenmiş, sinir katsayım artmış ve yorulmuştum. Çabalarımın karşılığını alamıyordum. Büyük bir hayal kırıklığı yaşıyordum. En sonunda sikerim böyle yarışı deyip vazgeçmiştim her şeyden. Evet, olaylar bu şekilde gelişmişti.

Yeni bir hayata başlamıştım. İlk başlarda çok memnundum. Sorunsuz gibiydi her şey. Hiçbir şey için çaba göstermiyordum. Günlerim içki ve uykuyla geçiyordu. Sanki hep rüyada gibiydim. Uyurken de hayal görüyordum, içerken de. Hayal görmek güzeldi ama gerçeklikten uzaktı. Bir süre sonra bu tekdüzelikten canım sıkılmaya başlamıştı. Uğraşacak bir şeylere ihtiyacım vardı. Yoksa delirecektim. Yarışa tekrar dönemezdim ama. O kulvarda artık başkaları yarışıyordu. Ben hakkımı kaybetmiştim.

Hem zaten uzun bir maraton koşucusu olmadığımı da idrak etmiştim. Yapılacak tek bir şey vardı benim için ve onu yaptım. Uzun mesafe yerine kısa mesafeli yarışlarda şansımı denemeye karar verdim. İlk dört yarışımı çok rahat kazanmıştım. Zevkli yarışlardı bunlar. Bu yarışlarda yorulmaz ya da yıpranmazdınız. Harikulade bir şeydi benim için bu durum. Başarılı olduğum bir alan bulmuştum kendime. Yarış aralarında veya yarışırken bile içebiliyordunuz. Herhangi bir kısıtlanma yoktu. Gün geçtikçe bu yarışlarda ve hayatta ustalaştığımı hissediyordum. Özellikle kadınları daha iyi anlamaya başlamıştım. Bütün ıstırapların ve zevklerin kaynağını. Tehlikeli ve acımasız varlıklardı. Bir sırtlanı andırıyorlardı. O güzel gülüşleri ve şirinlikleriyle size sokulmaya çalışıyorlardı. Ve bunun için her yolu deniyorlardı. Başardıkları zaman yüreğinizden koca bir parça ısırık alırlardı. Sakat bırakırlardı sizi. Ruhunuzda tahammül edilemez bir acıyla baş başa kalırdınız. Bu durumdan çıkmak ve tekrar yarışabilmek için kullanabileceğiniz tek bir ilaç vardı. İçki! Masum bir ilaç değildi ama epey tatlıydı. Sonuçları bir kadının vereceği zarardan daha keskindi. Aslında içkiyle kadın arasındaki fark çok açıktı.

İçki seni terk etmez, öldürürdü. Kadın ise terk edip süründürürdü.

O an...

2007-07-07T00:13:00.001+03:00

Gün batımı ve kırmızılık
Tam kırmızı bile değildi.
Turuncu sanırım.
Ne fark ederdi?
O an bu evrenin dışındayken bile!

Üşüyorum...

2007-07-07T00:05:00.000+03:00

Tilki uykusundayım.
Bir gözüm açık diğer gözüm kapalı.
Yanımda harikulade bir sıcaklık.
Derin bir uykuya dalmak istiyorum.
Olmuyor.
O sıcaklığı kaybetmekten korkuyorum.
Zaman akıyor.
Dayanamıyorum ve derin bir uykuya dalıyorum.
Korktuğum başıma geliyor.
Üşüyorum!

@Gündüzdoğanay

Hayat...

2007-06-28T00:13:00.000+03:00

Döner sandalyede kendi ekseninde bir tur atmak,
efes extranını yudumlamak,
Cesaria Evora dinlemek,
geçmişi hatırlamak,
umarsızca bir orospuyla yatmak,
acılarını düşünüp yaşadığını hissetmek,
geleceğin belirsizliğine vurulmak,
şimdiki zamanı unutmak,
her şeyi unutabilmeyi düşünmek,
anlamsızlığı fark edebilmek,
tahammül etmek,
siktir etmek her şeyi,
işte buydu hayat.

Film

2007-03-19T00:21:00.000+02:00

Sevmiyordum. Sonu kötü biten bir filmi hiç sevmiyordum. Karakterler güzel canlandırılmış, mekânlar iyi seçilmiş, renkler doğru kullanılmış, müzikleri filmi tamamlamış ve izlerken filmin sonuna kadar izleyicinin ağzında ne kadar güzel bir tat bırakmış olursa olsun. Böyle filmleri anılarımdan silmek isterim. İstemediğim bir sonla bitmişlerdir ve değersizdirler artık. Ama unutmak o kadar kolay değildir. Başroldeki oyuncuya benzer biriyle tanıştığımda, filmin müziklerinden birini duyduğumda veya başka bir filmde aynı duyguları hissettiğimde anılarım tekrar canlanır. Hayatın acılığını bir kez daha tadarım. O an bir şeylerden nefret etme duygusu kabarır içimde. Yönetmene, kostüm tasarımcısına, görüntü yönetmenine, senaryo yazarına ve en çok da orospu çocuğu yapımcıya küfür ederim. Sonu kötü biten bir filmi yarattığı için küfürlerin çoğuna layıktır.

Hayat can sıkıntısıyla ve anlamsızlıklarla doluydu. Can sıkıntımızı giderip bir şeyleri anlamaya çalışıyorduk. Ya da bir şeylerde anlam bulup can sıkıntımızı gidermeye. Yeni bir filme başladım. Can sıkıntım azaldı. Ama filme herhangi bir anlam yükleyemedim. Gene de güzel gidiyor film şimdilik. İçinde hiçbir romantizmin olmadığı, karakterlerin sıkı içici olduğu, hiçbir şey anlatmayan ve izlerken insanı kasmıyordu. Film sonuyla ilgili bir çok ipucu vermeye başlamıştı. Ve artık sonunu tahmin edebiliyordum. Aslında her şeyin sonu belliydi ama sonu görmek işimize gelmiyordu. Kendimizi kandırıyorduk. Bu sefer değişiklik yaptım ve filmin sonunu getirmeden başka bir filmi izlemeye karar verdim. Gene aynı sonla bitecek bir filme!

duygusuz...

2007-02-07T22:52:00.000+02:00

Sıcaktan soğuğa geçerken,
İyiyi seçmeyip kötüyü seçerken,
Güzel ile çirkini ayırt edemezken,
Dünyanın tüm tanrılarını karşıma alırken,
Belirsize doğru yürürken,
Bir solucan olmaya yaklaşırken,
Acıyı iliklerime kadar hissederken,
Çok mu umurumdaydı bu hayat?
Bir şeyleri değiştiremedikten sonra.

Ne istiyordum?

2007-02-04T16:21:00.000+02:00

“Ne istiyorsun ?” dedi.
Ne istediğim konusunda o an pek bir fikrim yoktu. Ama onun benden bir şeyler istediği kesindi. Diğerleri gibi oldu gözümde. Müzik, şarap şişesi, sigara, içinde bulunduğumuz oda, kızıl saçlarında parlayan ışık sıradanlaşmıştı bir anda. Keyfim kaçmıştı. Büyü bozulmuştu bir kere. Sorulmaması gereken bir soru sorulmuş ve verilmemesi gereken bir cevap bekleniyordu. Kendimi kapana kısılmış ve aciz bir durumda hissettim. Büyüyü bozan soru hala sessizlikteki bir çığlık gibi keskin bir şekilde kulaklarımda çınlıyordu. Ne istiyordum ?!

Deniyordum. Kendi dengemi bozmadığı sürece her şeyi deniyordum. Ama bir türlü olmuyordu. Kadınlar doğru parçaları olmayan yap-bozlar gibiydi. Ne kadar uğraşırsanız uğraşın onları tamamlayamazdınız. Hiçbir zaman bir yap-bozu tamamlamak istemedim. Ama yap-boz çözülmesi gereken bir problem gibiydi. Çekici ve kışkırtıcıydılar. Parçaları yerine koymaya çalışmaktan büyük keyif alıyordum. Nerde duracağını biliyorsan ciddi bir sorun yoktu ortada. Ama sınırı geçip de yap-bozu tamamlamaya çalışırsanız Tanrı yardım etsin size! Tabii Tanrı’ya inanıyorsanız.

Beyoğlundaydım. Tünelden meydana doğru yürüyordum. İnsanların yüzlerinden çok vitrinlere bakmayı tercih ediyordum gene. Galatasaray Lisesi’nin karşısındaki tekel bayinde her zamanki şansımı deniyordum. 2 liralık sayısal loto hayatımı kolaylaştırabilirdi. Şans çok az da olsa bu oyunda insan denemeden bilemezdi. Tekel bayinin hemen yanındaki Aznavur pasajına yöneldim. Sıklıkla uğradığım kitapçıya yeni bir şey var mı diye bir göz attım. Yeni bir şey yoktu. Meydana doğru olan yürüyüşüme devam ettim. Savaştan mağlup çıkmış bir komutan edasıyla! Atlas pasajına yaklaştığım sırada telefonum çalmaya başladı. Metin arıyordu. Dershaneden tanıdığım bir arkadaşımdı. Çok sık olmasa da senede 5-6 kez görüşürdük. İkimiz de farklı şehirlerde okuduğumuz halde irtibatı koparmamıştık. Bu şehri istemeyerek de olsa bırakıp giden bendim. O ise burada kalmayı becerip bu şehrin nimetlerinden faydalanmıştı. Buraya geri dönerken hep sıra bende diye düşünmüştüm. Ama sıra bir türlü bana gelmemişti. Sanırım şehir değişmişti. Arkamda bıraktığım şehirden farklıymış gibi hissediyordum. Belki de ben değişmiştim.

“Nerdesin?”
“Beyoğlundayım.”
“Nevizade’ye gel.”
“Peki” dedim. 5 dakika sonra yanındaydım. Yalnız değildi. Yanında iki hatun vardı. Özellikle kızıl saçlı olanı hemen dikkatimi çekmişti. “Gündüz ” dedi hatunlara bakarak. İkisi de hemen isimlerini söylediler. İlknur ve Burcu. Kızıl olanı Burcuydu. “Memnun oldum” dedim. Oturdum ve hemen bir votka limon söyledim. Kızılımla ilk kez o an göz göze gelmiştim.

Kızıl saçlı hatunlara karşı bir takıntım vardı. Hem de delicesine! O alev gibi parlayan saçlarıyla bir uyarı lambası gibiydiler. İnsana orda olduklarını fark ettiriyorlardı. Yüzlerce insanın arasından bir kızılı hemen fark edebiliyordum. Otomatikleşmiştim. Bir kızılla farklı hissediyordum. Alev gibi saçları büyülüyordu adeta beni. O alevler hiç bir zaman onların kafalarında durmadı. Bir şekilde bana da sıçrayıp beni yakıyorlardı. Ama yanmak istemiyordum artık.

Sessizlik devam ediyordu. Hayalkırıklığıyla beraber! Ben beraber yaşamak istiyordum ama bir ilişki istemiyordum. Olabileceğimiz kadar birlikte olmak istiyordum ama aşk istemiyordum. Sevgi istiyordum, birbirimize tahmmül edebildiğimiz kadar. Soru istemiyordum. Bir kısıtlama istemiyordum yaşamımda. Zamana bırakmak istiyordum herşeyi. Sadece ona güveniyordum çünkü. Bunların hiçbirini ona söyleyemedim. Kızıl saçları çok sönük görünüyordu artık. Bardağımdan son bir yudum aldım ve hiç bir şey söylemeden kapıyı açıp karanlığın içine bıraktım kendimi.

Bilinmezlik!

2007-01-11T02:30:00.000+02:00

Sisli bir gecede yürüyordum.
Önümde uçsuz bucaksız bir karanlık vardı ve bilinmezlik kokusu her tarafı sarmıştı.
Üzerime sinmişti bu koku.
Hatta içimdeydi.
Bunu fark etmek sarsmıştı beni.
Ama hemen adapte olmuştum bu duruma.
Yürümeye devam ettim. Ama korkusuzca değildi yürüyüşüm.
Tedirgindim.
Her an sağımdan biri çıkıp beynimi dağıtabilirdi.
Burnumun ucunu bile göremiyordum.
Tekel bayisinin tabelasını görünce rahatladım.
İşte sığınılabilecek bir yer!
Karanlıkta ışıl ışıl parlıyordu.
Tekel bayileri ya da neon ışıklı bar tabelaları rahatlatıyorlardı beni.
Bir sonraki durak için güç veriyorlardı bana.
İçlerinde ki güç beni yenilmez yapıyordu.
Hayata karşı şansım eşitleniyordu.
En az onun kadar bilinmez oluyordum.
Artık onun benden korkması gerekiyordu.
2 şişe kırmızı şarap ve cila için birkaç bira aldıktan sonra gene bilinmezliğin içerisinde yola koyuldum.
Ne tarafa gittiğimin önemi yoktu.
Hangi yöne gidersem gideyim varacağım yer benim için kaçınılmazdı.
Önemli olan varacağım yerde ne hissedeceğimdi.

Acı ve Zevk

2006-12-30T23:35:00.000+02:00

Ne kadar zordur bir bitmiş bir ilişkiden sonra toparlanmak.
Kaybeder insan kendini.
Günlerce, aylarca veya yıllarca.
İçki ve depresyonla geçen güzelim günler.
Bulunmak istemez.
Memnundur hayatından.
Çünkü acıdan keyif alıyordur.
Mazoşist bir durum vardır artık.
Bu durum zevkten keyif alabilmeye başladığında bozulur.
Bir kararsızlık baş gösterir ve ikilemde kalır insan.
Bir yanda zevkin vazgeçilmezliği diğer yanda acının dayanılmaz hafifliği.
Sonra doğru olana karar verir.
Daha çok acı için daha çok zevk tatmalıdır.
Döngü devam ediyordu.
Hepimiz için.
Sonuna kadar!

Pembe Flamingo

2006-12-30T22:48:00.000+02:00

Sevilmeyecek biri değildi.
Eğriydi ama doğru olduğunu sanıyordu.
Narindi ama güzel olduğunu sanıyordu.
Yanlış düşünceleri vardı.
Yanlış yerlerde geziyordu.
Bir çok kişi tarafından sevilebilirdi.
Ama ben asla sevemezdim onu.
Yolunu kaybetmiş pembe bir flamingoydu benim için.
Kaybolmaya mahkumdü.

erozyon...

2006-12-01T15:29:00.000+02:00

Kötü bir geceydi.
6 dark ve 1 şişe şarap bitirmiştim.
Hala kendimdeydim ve kötü hissediyordum.
Sabah olmuştu.
Ama bende bir değişiklik yoktu. Aynı duyguyla uyandım.
Denizin yüzüme tokat gibi vuran soğukluğu gerçekleri ayırt etmemi sağladı.
Gerçek şu ki işleri bok etme yeteneğimi geliştiriyordum.
Bu hızla gidersem yakın zamanda bok edebileceğim bir iş kalmayacaktı hayatımda.
Buydum ben.
Kazananın bir ödül alamadığı bir dünyada kaybeden olmak mutlu ediyordu beni.
Sahip olduğumuz bir çok şey önemini yitiriyordu.
Erozyona uğratıyorduk onları.
Değersizleşiyorlardı.
Önemsizdi bir çok şey benim için artık.
Kaybeden olmak dışında…

Değişiklik.

2006-11-13T23:02:00.000+02:00

Olmuyordu. Bir türlü yeni bir yazı yazamıyordum. Sanki bu dünyada yaşamıyor gibi hissediyordum. Yazılabilecek kişisel deneyimlerim yok olmuştu galiba. Ya da hiç kişisel bir deneyimim olmamış gibi hissediyordum bu hayatta. Doğru değildi bu düşündüğüm. Her zamanki alışkanlıklarım devam ediyordu. İş, arkadaşlar ve hafta sonu içişleri hala devam ediyordu. Hafta içi içişlerim sekteye uğramıştı ama bir şekilde hayatta kalmayı başarmıştım. Şimdilik. Sabit hızla hareket eden bir cismin ivmesi nasıl yoksa hep aynı şeyleri tekrarlayan insanların da yaşadığı söylenemezdi. Canımı sıkmıştı bu durum. Hayatımda bir şeylerin değişmesi lazımdı.
Bir şeyleri değiştirmek umuduyla her zaman gittiğim barlardan birine gittim. Bir votka limon söyledim her zamanki gibi! Gene aynı şeyi tekrarlamıştım. Votkayı dipledikten sonra farklı bir şey denemeye karar verdim. Barın üzerinde duran içki şişelerini izlemeye başladım. Sadece şişesi için bile içilebilecek bir sürü içki vardı. Birkaç şişe üzerinde karar kılmıştım. Ama bir türlü barmene söylemiyordum. Kelimeler ağzımdan çıkmıyordu. Değişiklikte cesaret istiyordu. Özellikle alışkanlıklarınıza çok bağlıyken durum daha da zor oluyordu. Vazgeçtim. Ara ara içtiğim ve tadını bildiğim bir içkide karar kıldım bu sefer. Rahatladığımı hissettim. Barmene “bir tekila” dedim. İki dakika sonra tekila yuvarlanılmaya hazır bir şekilde önümdeydi. Bardağın kenarındaki tuzları yaladıktan sonra dipledim tekilayı. Boğazımı yakmıştı. Her zamanki gibi. Fazla dayanamadım ve limonu da attım ağzıma. Tekilanın tadı oturmuştu ağzımda. Keyfim yerine gelmişti. Yaptığım değişikliğin ne kadar küçük olduğunu düşünmeye başladım. Ama bir şeyleri değiştirmişti bu durum. O küçük değişikliği yapmasaydım bu yazıyı yazamayacaktım.

Şeftali Kafa

2006-10-17T23:20:00.000+03:00

Hala sürükleniyordum. Tutunacak hiçbir şey yoktu etrafımda. İnanmıyordum hiçbir şeye. Her şey boka sarıyordu gün geçtikçe. Bazen sonum ne olacak diye düşündüğüm oluyor. Birden çok senaryo geçiyordu kafamdan. Hepsi saçma sapan hayallerden ibaretti. Ama gene de gerçeklerden uzaklaştırıyorlardı beni kısa bir anda olsa. İş dolayısıyla beni canlı tutan içkimden de uzak durmak zorunda kaldım. Artık az içip çok çalışıyorum. Tam bir işkence! Bu durum yanlış bir meslek seçimi yaptığımı gene hatırlattı bana. Belli bir düzen içinde çalışacak bir yapıda değildim. Hatta çalışacak bir yapım olduğu da söylenemez. Ama gene de içinde bulunduğum bu durumu değiştirmek için bir şey yapmayacaktım. Loto oynamak dışında. İyice dibe sürüklendiğimi hissediyorum. Makul bir insan değildim artık.

Cuma veya Cumartesi akşamları nevizadede içtiğim zaman ve birkaç arkadaşla muhabbet ederken bir canlılık parıltısı gösteriyordum. Neşeli insanlardı. Hepsinin ilginç öyküleri oluyordu. Benim favorim şeftali kafa ve picusiydi. Muhabbet bir şekilde hep şeftali kafanın yaşadıkları üzerinde dönüyordu. Bunda yavşak picusinin büyük etkisi oluyordu. Topluluk tamamen onun etkisindeydi. Zekiydi ve kimle nasıl dans edeceğini iyi biliyordu. Şeftali kafanın yaşadıkları hep göz önündeydi. Biz kendimizden fazla bahsetmezken onun haftanın hangi günü ne yediğini veya kimi pompaladığını hepimiz bilirdik. Bir hafta çalıştığı şirketteki sekreteri götürürken diğer hafta bir Rus güzelinin üzerinde nasıl zıpladığını anlatırdı. Şanslı piçti. Şu sıralar hepimizden daha çok sex yaptığı aşikârdı. Hep şeftali peşinde koşuyordu. Tanıştığı bütün bekar kadınları tatmak gibi bir isteği vardı. Bazen bekar olmayanları da tatmaya çalışıyordu. Hepimizin böyle bir isteği vardı aslında. Ama bizim vaktimiz, paramız veya yeteneğimiz yoktu. Bir şeyler hep eksik kalıyordu. Eksiktim ben. Onu öyle görünce aklıma askerde orospu çocuğunun birinin söylediği doğru bir söz geliyordu. “Basit işleri içinden çıkılmaz bir hale sokuyorsunuz” diyordu. Haklıydı orospu çocuğu. Ama eksikti. Basit işleri yapmak cesaret istiyordu. Bu kısmını hep atlıyordu orospu çocuğu ama zaten o bizden daha eksikti.

İşkence aleti

2006-09-29T01:45:00.000+03:00

Zamandı bizi yukarıya çıkartan veya dibe batıran.
Bazen acılarımızı unutturan bazen de çarmıhta ki İsa misali acı çekmemizi sağlayan.
Tanrı tarafından üzerimize salınmış bir lanetti aslında.
Öyle bir lanet ki bu akmasını istediğinizde akmayan, akmasını istemediğiniz de ise ışık hızıyla ilerleyen.
Ona ayak uydurmak imkânsızdı.
Hem gülen hem de her ısırığında hayatımızdan koca bir parça koparan bir sırtlan gibiydi.
Vahşiydi.
Sayısız leşi vardı.
Bende o leşler arasında yerimi ayırtmıştım.
Kokan ve çürüyen bir madde olmak gene de beni pek heyecanlandırmıyordu.
Beni asıl heyecanlandıran Tanrının bu işkence aletinin cenderesinde olmaktı.

yorgunluk.

2006-09-24T00:58:00.000+03:00

Yorgundum.
12 rauntluk bir dövüşten çıkmış bir boksör gibi hissediyordum.
Zor duruyordum ayakta.
Bir şarkı, bir film, bir tarihi eser, bir sanat eseri,
Sanat eseri olmayan herhangi bir şey, hiçbir şey,
Umudu olan insanlar, umutsuz insanlar, bir kadın veya niçin kavga ettiğim hakkında bile düşünmek istemiyordum.
Gereksizdi bu.
Kazananı belli bir oyunu oynuyordum ve bunu düşünmek acı veriyordu.
Çok yorulmuştum.
Sadece tekilanın yakıcılığını,
Votkanın sertliğini,
Şendinin tatlığını,
Veya şarabın doğallığının ve asaletinin içime akmasını istiyordum.
Bu boktan hayatı düşünmekten vazgeçebilmek ve yorgunluğumu
Unutabilmek için.

tren rayları...

2006-09-04T00:58:00.000+03:00

Hayatımda sadece bir kişiyi önemsedim.
O da bana yamuk yapmıştı.
O zaman anlamıştım kendinden ödün vermeninin ne denli yanlış olduğunu.
Sahip çıkmalıydık bizi biz yapan düşüncelere.
Yoksa kendimizi kaybediyorduk.
Ne olduğumuzu ve nerde olduğumuzu hatırlayamıyorduk.
Kendimizi kandırmaya başlıyorduk bu durumdan kurtulmak için.
Ben nihilizme ve paralel evren teorisine inanmaya başlamıştım.
İronik bir durumdu benim için.
Hiçliğe inanıyordum. Hiçbir şeyin önemi yoktu benim için.
Aynı zaman da paralel evrenlere inanıyordum.
Her tercihimde içinde bulunduğum tarih farklı bir raya sapıyordu.
Geçmişim geride kalıyordu. Ama artık geride bıraktığım bir geçmiş gibi değildi.
Başkalaşmıştı geçmişim. Aynı geleceğim gibi.
Ben de başkalaşmıştım.
Önemsemiyordum hiçbir şeyi.
Sadece hayatta kalmaya çalışıyordum.
Tren raylarının makasları arasında…

safari...

2006-08-17T22:24:00.000+03:00

Sıcaktı. Odanın içinde durulmuyordu. Otelin barına inmeye karar verdim. Üzerime bir şeyler giyip aşağıya indim. Otelin barı boştu hemen hemen. Karanlık ve sükûnet hâkimdi bara. Bir tek barın üstündeki lamba yanıyordu. Arkadaki masaların birinde bir hatun oturuyordu. Yanında da otel çalışanlarından üç tane genç vardı. Çalışanların birçoğu lise öğrencisiydi. Barmen de öyleydi.
“votka limon” dedim barmene. Barmen bu konuda tecrübesizdi. Ne kadar votka koyayım diye bana sordu. Bende bardağın yarısından fazlasına votka koymasını söyledim. İçimden gene şanslı günümdeyim diye düşündüm. İkinci votkamı diplediğim sırada otel yöneticilerinden biri geldi bara. Hemen sorgulama başlamıştı.
“Nerden geliyorsunuz?”
“İstanbul.”
“ Ne işle meşgulsünüz?”
“ Serbest meslek.”
Bunun gibi birçok saçma sapan soru sordu. Ben de tüm sabrımla sorularını cevaplamaya çalıştım. Sinir bozucu bir durumdu. Bir süre sonra masada oturan hatunda katılmıştı sözde muhabbetimize. Hollanda’da yaşıyordu. Erkek arkadaşıyla gelmişlerdi. Ama orospu çocuğu kendisine çok güvenme hatasına düşmüş. Ne kadar tehlikeli bir türle oyun oynadığının farkına bile varamamıştı. Dolayısıyla tatilinin üçüncü gününde tekmeyi yemişti. Kaçınılmaz son. Yaşına ve yapısına göre çok toy bir hatundu. Ama yok etme içgüdüsü genlerinde vardı bu türün. Otel görevlisinin konuşmalarından onun da türün başka bir örneği tarafından aynı akıbete uğratıldığını anlamıştım. Ne kadar çok kaybeden vardı bu dünyada. Ne kadar kolay kanıyorduk bu türe. Hayatımıza girip her şeyi berbat ediyorlardı o sevimlilikleriyle. Mutlu olduğumuzu hissettiğimiz zaman aslında dibe batıyorduk ama bunun farkına varamayacak kadar aptal bir sarhoşluk içindeydik. Ne kadar severseniz sevin ya da şefkat ve ilgi gösterin zamanı geldiğinde onlar tarafından parçalanmaktan kurtulamazsınız. Bir aslan yavrusundan hiçbir farkı yoktu onların. Onlar vahşi hayvanlardı biz ise aptal bir iyimserlikle donatılmış hayvanlardık. Onları evcilleştirebileceğimiz yanılgısına düşüyorduk her zaman. Onlar da doğal olanı yapıp işimizi bitiriyorlardı.

Onları dinlemekten sıkılmıştım. Son votkamı da dipleyip odama çıkıp uyudum. Öğlene doğru uyandım. Kahvaltı ettikten sonra üzerimi değiştirip havuza indim. Hollandalı hatunda ordaydı. Uzun boylu ve iri yapılıydı. Pek güzel sayılmazdı. Yakınlarındaki bir şezlonga eşyalarımı yığdım. Dün geceden bahsetti biraz. Evet diye geçiştirdim sözlerini. Gözüm lobideki camekana takıldı. Otelin aşçısı bizi dikizliyordu. Akşam barda takılalım dedi bana. Bende 12’den önce gelemem güzelim dedim. Ben de o saatten sonra gelemem dedi camekâna bakarak. Aşçının gözlüklerinin parıltısını gördüm. Yeni bir safari başlamıştı. Ama ben buna katılmayacaktım…

beyoğlu...

2006-08-06T23:49:00.000+03:00

İnsanlar akıyordu. Nehrin üzerine düşmüş patatesler gibiydiler. Sağa sola ve size çarparak yol alıyorlardı. Beyoğlu’nu ilk defa gören biri bu durum karşısında dehşete düşüyor olsa gerek. Yıllardır o sokaklarda gezdiğim halde ben bile dehşete düşüyordum bu durum karşısında. Kalabalık dışında da insanı dehşete düşüren durumlar vardı. Her an sapığın birine denk gelebilirdiniz veya yüzünü bir daha görmek bile istemeyeceğiniz eski bir arkadaşınızı ( bu eski sevgiliniz veya eski patronunuz da olabilir.) binlerce insanın arasından pirinç taşı ayıklar gibi görebilirdiniz. Ya da pezevengin birine denk gelebilirdiniz balık pazarının girişinde.
“kardeş bir saniye bakar mısın?”
“buyur abi!”
“kadın ister misin?”
“kim istemez ki”
“elimde çok iyi bayanlar var görmek istersen yerimiz az aşağıda seni götüreyim.”
“benimi götürcen! Siktir git orospu çocuğu”
Veya şöyle gelişen diyaloglarda oluyor pezevenklerle aramda.
“kardeş bakar mısın?”
“buyur abi”
“kadın ister misin?”
“Abaza gibi mi duruyorum?”
“yok kardeşim belki ihtiyacın vardır diye söylüyorum eğer varsa yerimiz yakın hemen götüreyim seni…”
“siktir git başımdan akşam akşam…”
Bu piçler işlerinde o kadar uzman olmuşlar ki kim düz duvara tırmanıyor kim podyumda yürüyor hemen anlıyorlardı.Beyoğlu bu kadar çok ve önemli tehlikeler barındırıyorsa da içinde bir o kadar da çekiciydi. Değişik yerlerden binlerce insanı bir mıknatıs gibi çekiyordu kendisine. Bu çekimin kaynağı bazen bir kadın, bazen tarihi bir pasaj, bazen bir şeyler içmek için uğranılan nevizade bazen de kalabalık içinde yok olma isteği oluyordu.

Bir kadın tanıdım.

2006-08-06T04:10:00.000+03:00

Çok güzeldi.
İnsanın gözlerini kamaştırıyordu.
İnsan onunlayken başka bir şey düşenemiyordu.
Harikuladeydi.
Özeldi.
Farklıydı ve benimdi.Benim en büyük sırrımdı.
Huzur verirdi.
Bir kedinin sırnaşması gibi sırnaşırdın ona.Kollarına alır ve öperdi.
O an bu evrende yaşamadığını bilirdin.
Çocuk gibiydi.
Ürkekti.İlgiye,şefkate ve güvene muhtaçtı.
Onunla ilgilenmek dünyanın en zevkli uğraşıydı.
Bir kadın tanıdım.
Bir Seraptı, yalandan ibaretti.
2 saatlik uykumdaki bir rüyaydı.
O beni hiç tanıyamamıştı.
Daha da acısı bende onu hiç tanıyamamıştım.
Hayatımın en boktan anısıydı.
@Gündüz DOĞANAY

sıkıntı...

2006-08-06T00:56:00.000+03:00

Kararsızdım. Odamın içinde dolanıp duruyordum. Bir şeyler yapmam lazımdı. Bu kısır döngüden çıkmamı sağlayacak herhangi bir şey. Döngünün ne olduğunu tam olarak bilmiyordum. Her şey olabilirdi. Evet. İçimdeki sıkıntının sebebi her şey veya herkes olabilirdi. Ya da hiçbir şey. Karar veremiyordum. Bir bira aldım buzdolabından. Ve pencereye bakan koltuklardan birine oturdum. Pencereden dışarıyı seyretmeye başladım. Güneş hala canlıydı. Ve tam karşımdaydı. Kafamı biraz eğmek zorunda kalmıştım. Tanrıydı o. Ve kendisine saygı duyulmasını istiyordu. Bizi dize getirecek kudreti vardı. Ve onu kullanmaktan hiçbir zaman çekinmezdi. Bu konuda şakası olmazdı. Ben ne kadar kararsız isem o da o kadar kesindi. Bu duruma da canım sıkılmıştı. Yavaş yavaş sinirlenmeye başlamıştım. İlk önce sokakta oynayan çocuklara bağırdım.

“oğlum!”

“evet abi.”

“ siktirin gidin başka bir yerde oynayın.”

Şaşırmışlardı. Suratımdaki boş ifade sanırım onlara bana anlattığından çok daha fazla bir şeyler anlatıyordu. Bir çoğu gitmişti ama gitmeyen birkaç piç vardı. Geleceğin serserileri olmaya adaydılar. Daha sonra diğer hedefe yöneldim. Yan komşunun kapısını çaldım.

“evet?”

“müziğin sesini kısabilir misin? Çalışamıyorum!”

“kısayım gündüz abi de bağırmana gerek yok ki”. Komşunun ortanca oğluydu.

“peki” dedim ve odama döndüm.

Gürültü azalmıştı.Yeterli değildi ama tahammül edebilirdim bu kadarına. Bir bira daha aldım buzdolabından. Koltuğa oturmadan önce bilgisayardan müziği açtım. Koltuğa oturunca tanrıyla bir kez daha yüz yüze geldim.Tabii ki her zaman ki gibi saygımı gösterip kafamı hafifçe eğdim. Arkadan Louis Armstrong’un sesini duyuyordum.”the sunshine of love” diye bağırıyordu. Herkes görevini yapıyor diye düşündüm o an. Vantilatör serinletiyor, Louis neşelendiriyor, koltuk rahatlatıyor ve tanrı keskin bir yakıcılıkla beni izliyordu. Gözlerimi kapayıp düşünmeye çalıştım. Faydası yoktu. Hiçbir şey düşünemiyordum. Dakikalar geçiyordu ama değişen bir şey yoktu. En azından ben öyle sanıyordum. Bir süre sonra sıkıntım geri gelmişti. Bu sefer yalnız değildi ama. Yanında çaresizliği de getirmişti. Onun ne işi vardı burada? Tanrıya baktım ne oluyoruz anlamında. Bana nasıl hesap sorarsın gibi baktı oda. Tekrar saygımı göstermek zorunda kalmıştım. Ezik hissettim kendimi. Her zaman ki gibi.

@Gündüz DOĞANAY

sabah, öğle, akşam ve gece...

2006-08-06T00:51:00.000+03:00

Tek derdim içmekti. Odaklanmıştım bu işe. Sabah, öğle, akşam ve gece hep içiyordum bu aralar. Ama çoğu zaman sabahı es geçmek zorunda kalıyordum. Kalkamıyordum o saatlerde. Diğerleri yetiyordu zaten. Öğlen içtiğimde ayıldığımı hissediyordum. Güne içerek başlamak içindeki boşluğu dolduruyordu insanın. Kendime geliyordum. Seni bir hedefe yönlendiriyordu. Amaç sahibi oluyordun. Benim amacım akşamda içebilmek oluyordu genelde. Güzel bir duyguydu bu. Akşamın bir işlevi vardı benim için. Akşam içişleri geceye hazırlık oluyordu. Yararlı bir saat dilimiydi gene. Ama en çok gece içişlerini seviyordum. Çünkü zirveye çıkmamı sağlıyordu. Zirveye çıkınca kusuyordum genelde. Bazen bir çöp bidonuna, bazen çimlere, bazen de kâğıda kusuyordum. Varoluşumun gereksizliğini kusuyordum. Her halikurda rahatlıyordum. İnanmıyordum hiçbir şeye. Tanrıya inanmıyordum. Çünkü benim tanrım gündüzümü aydınlatan güneşti. İçimi ısıtıyordu en azından. Tanrı beni yaratıp ortada bırakmıştı. Ama güneş öyle yapmamıştı. Sadıktı bana. Her gün ısıtsa da ısıtmasa da orda olduğunu bana gösteriyordu. Tam tepemdeydi. Diğer bir tanrım ise gece doğan aydı. Güneşten nöbeti devralıp gecemi aydınlatıyordu. Seviyordum tanrılarımı. 4.5 milyar yıl sonra tanrımın ölmesi sikimde değildi. Şu an önemliydi benim için. İçinde bulunduğum an sadece. Bazı zamanlar zirvedeyken orospu çocuğunun teki çıkıp kahve içirmeye kalkışırdı bana. Kahve içmek ayık adamların işiydi. Zirvedeki bir adama kahve içirmek onu öldürmekle eş anlamlıydı benim için. İlham perilerimi öldürdüklerinin farkında değillerdi. Beni ben yapan düşünceleri öldürüyorlardı. O an şunu söylüyorum kendime.

”gündüz, etrafında bu kadar hastalıklı insan varken zirvede de olsan dipte de olsan hayatın gerçeklerinden kaçamazsın. ”

@Gündüz DOĞANAY

insanlar oyuncak gibiydi ve istediğiniz zaman kırabilirdiniz.

2006-08-06T00:45:00.000+03:00

Zayıftık hepimiz.

Hayvanlar, bitkiler, canlılar, cansızlar.

İstisnasız hepimiz zayıftık.

Hepimizin zayıf yönleri vardı. Ama en çok insanların vardı.

Diğerlerine nazaran biz bu konuda tacımızı kimseye kaptırmazdık.

İnançlıydık ve asıl sorunumuz buydu bence. Saftık.

En azından biz öyle sanıyorduk ama boktan varlıklardık.

Umutsuzduk, duygusaldık, amaçsızdık, yalancıydık.

Kendimizi ve başkalarını çok iyi kandırabiliyorduk.

Her şeye inanabilirdik.

Dünyanın bir öküzün boynuzunda durduğuna, savaşın bir çözüm olacağına veya birisinin bizi sevdiğine gözümüz kapalı inanıyorduk.

Özel üretilmiş oyuncaklardık.

Evet ,insanlar oyuncak gibiydi ve istediğiniz zaman kırabilirdiniz.

@Gündüz DOĞANAY

Hayatın yanında olmadığım zamanlarda ölümün yanındaydım.Beraber içiyorduk!

2006-08-06T00:32:00.000+03:00

Severdim muhabbetini.Genelde pek konuşmazdı.Sıkı bir dinleyiciydi.Çok şey anlatıyordum ona.Güveniyordum ona.Sıkıydı ağzı.Kendisinden bahsetmeyi pek sevmiyordu.Çok ilginç bir kişilikti.Kara delik gibiydi.Anlattıklarımın hepsini büyük bir dikkatle dinliyor ama hiç yorum yapmıyordu.Beni seviyordu.Yoksa bana bu kadar katlanamazdı.Ama benim aklım hep hayattaydı.Onu çok seviyordum.Orospunun biriydi.Aksaraydaki orospular gibiydi.Güzel,ince,zarif,yanındayken dikkat çekebileceğin türdendi.Onunla bir çok şey paylaşmıştım.Aşkı onun sayesinde öğrenmiştim.Sinemaya gidip,nevizade de içmiş,sabaha kadar sevişmiştik.Onunla vakit geçirdiğim zamanlarda kendimden geçiyordum.Müthiş bir duyguydu bu.Bütün ilkleri onunla yaşamıştım.Vazgeçilmezdi benim için.Ama hep ihanet ederdi bana.Ben ona daha sıkı tutunmaya çalıştığımda o beni kendinden uzaklaştırıyordu.Daha çok ihanet ediyordu.Bazen tahammül edemiyordum ona.Böyle zamanlarda ölümle takılıyordum.Hayatın yanında olmadığım zamanlarda ölümün yanındaydım.Beraber içiyorduk! Ben votka limon o ise sprite bira içiyordu.Arka fonda Charlie Parker'dan müthiş bir şarkı çalıyordu.Ölümün canı sıkılmıştı.İyi müzikleri sevmiyordu.İyi olan hiçbirşeyi sevmezdi zaten.Evime gidelim dedi bana.Bu teklifin sonucunu biliyordum. Beni yatağa atmaya çalışcaktı.Ama onu sevmiyordum.Aşık değildim ona.Benim için arada bir uğrayacağım bir koydan ibaretti.Hayat bana ihanet edebilirdi ama ben ona ihanet edemezdim.Öyle bir hakkım olduğunu düşünmüyordum bile.Ölümle asla yatmazdım.Nazikçe reddettim onu.Bozulmuştu gene bana.Yavaşça tabureden kalktı ve bardan ayrıldı.Canı cehenneme dedim içimden.Nede olsa ne zaman gitsem beni kabul edecekti.Bense hala votka limonumu içip Charlie Parker'ı dinliyordum.Hayatı özlediğimi anlamıştım.

@Gündüz DOĞANAY